''solun birleşmesine ne diyorsunuz?''
kokuyu ilk kez içime çekiyordum; büyük ihtimalle diyalektik i 3.sınıf barlar sokağı grubu zanneden,komunist manifestoyu wikipedia dan okumuş uyuz karı bana bakarak aynen bunu söylüyordu.İnanamadım süt ve şekerden dünyamdan koparken;'' ne ya bana ne'' demişim kazara bi de,hay dilim kopaydı.efendim apolitik takılı sonra ülkeyi kurtaramıyormuşuz,sonra tayyiplere kalıyormuş ortalık,vatandaşlık görevleri varmış,saygı duymalıymışım.Sonra da endonezyalı sümüklü piçler tarafından imal edilen ice tea sini höürdetti.

Bir hafta sonra ,istanbul büyükşehir belediyesinin büyük ihtimalle kuraklığa karşı geliştirdiği yegane yöntem olan su dolu çukurlardan birine oturdum.Arabalarının pencerelerinden sarkmış türk bayrağı sallayanların araba selini,kurbana girermişçesine kuzey ırağa giren kapıcı dayıyı(susmuyo da mübarek),umudu tinerin ona verdiği evrende arayan çö karıştıran allahın garibini sokaklardan uğurladım,artık yalnızdım.Ellerimi yüzüme götürdüm,en sonunda doya doya ağlayabilirim diye düşünüyordum..ama burnuma dolan koku bırakmadı melankolime terkedeyim kendimi,deftones dinleyeyim,bileklerimi keseyim,şımarıkça yaradana küfredeyim..hayır,kendimi kandıramıyordum artık,ellerime sinmişti koku.Annemin evime döndüm,ellerimi yıkamadan yattım...

Sonra sokağa çıktım.Deliler gibi koştum.Kokudan kurtulmalıydım,aşağılık bir pislik olmalıydım,maskelerimi takı kendime acımalıydım-yıllarca bu oyunu büyük zevkle oynamış idim zira-şehr-i magnificent;taksime geldim,nice şişe ateş suyu devirdim.Koku peşimdeydi.Gündüzler gecelere döndü,cicili bicili kızlar yerine fazlalıklı olanlarına bıraktı.Sırtında gitar gezen gencolar gitti,karmakarışık hayatlarını basitlikle boğmaya çalışan işi gücü muğlak amcalar geldi.Sahtekarlık sona erdi.Karanlığın hükümdarlığıyla beraber rahatlayacağımı zannettim;ama o da ne?Birdenbire istanbulun yarısının tanıdık bir parfümü kullandığını farkettim.Koku değildi bu,ama kokuya çok benzeyen,kokunun ihtiva ettiği bir parfümdü bu.Koku beni bulamayacağını farkedince arkamdan adamlarını yollamıştı!

Şu anda annemin evindeyim.Delikleri kapamaya çalışıyorum.Koku yok ama baskısını hissediyorum.Ümraniyede kuzenime saklanırım bir süre herhalde.Sonra bizim sanatçının in 72 vosvosu var,atlar kaçarız.

Ya da kaçmayız.Kokuyla yaşamayı öğreniriz.Edgar da kovalanıyordu,kitaplarda yaşamayı öğrendi;ben de iddia kuponu doldurur,balkonda mangal yaparım.Gider lepiska saçlı tonton amcanın futbol takımının şampiyonluğunu kutlarım mazot kokulu eksta biralar eşliğinde.Uluslararası ilişkiler uzmanı olurum;küçük çaplı,pislik bir le capitaliste.Belki orta sınıf bir araba alırım,hatta mortgeyc de var kooperatife girerim.Beylerbeyinde var bildiğim bi tane.

Ya da kokuyu dinler,davetini kabul ederim.Ve 90 yaşına geldiğimde,asit yağmurlarını bunker imdan izleyerek ölürken geriye bakı ''keşke bir şansım daha olsaydı'' demem;''ulan ne piç adamdım haa'' derim sırıtarak;çünkü piçlik güzeldir.Aşk ise en güzelidir;kadınlara,dalındaki çiçeğe,davalara,uğraşıya,hayata bağlayan aşk.